Rozdział 3 „To jest prawdziwa przyjaźń – osłaniać innych nawet kosztem siebie”

- Jezu! Sorry za spóźnienie! - krzyknęłam. Byłam spóźniona z piętnaście minut.

- Spóźniaj się ile chcesz, nasz trener przychodzi dopiero za dwadzieścia. - zaśmiał się Mario. Szczęka mi opadła.

- Sorry. Zapomniałem ci powiedzieć. - zaśmiał się Marco.

- Świetnie. To ja lecę na złamanie karku, a wy.. właściwie co wy robicie? - wkurzałam się.

- Oglądamy trening dziewczyn. - powiedział Moritz. Usiadłam obok nich i nadal wściekła obserwowałam trening dziewcząt.

- Idziemy do nich zagadać? - spytał Mario.

- Jeszcze pytasz! - prychnął Marco i obaj skierowali się w stronę grających dziewczyn.

- Idziemy? - skierowałam pytanie do Moritza i Kuby.

- Czemu nie. - uśmiechnął się Mo i popchnął Kubę przed siebie.

- Siema dziewczynki. - powiedział Marco.

- Hej. - odpowiedziała dziewczyna widziana przez nas na stołówce. Zaczęliśmy się przedstawiać. - Jestem Maya. - uśmiechnęła się.

- Wyskoczymy gdzieś? - spytał Mario.

- Słucham? Dopiero mnie poznałeś. - zachichotała.

- To co z tego? - nie dawał za wygraną.

- No dobra. - uśmiechnęła się i spojrzała w moją stronę. Pospiesznie schowałam włosy wystające spod full capa. Maya chyba domyśliła się, że jestem dziewczyną.

- Chłopcy! - rozległ się gwizdek. Trener wołał nas na lekcję. 

 

* * *

Postanowiłam wrócić do pokoju okrężną drogą sama.

- Hej! Zaczekaj! - usłyszałam za plecami damski głos. Stanęłam i odwróciłam się. - Nie masz na imię Oskar, prawda? - uśmiechnęła się.

- Co? Coś sugerujesz? - udawałam.

- Przestań kłamać. Nikomu nie powiem. Spokojnie. - powiedziała. Zaufałam jej.

- Jestem Oksana. - ściągnęłam full capa z głowy i rozwiązałam włosy.

- Dlaczego udajesz chłopaka? - uśmiech nie schodził jej z twarzy. Chyba sądziła, że jestem jakąś kretynką.

- Wiesz.. dyskryminacja. Chłopcy mogą grać w nogę, a dziewczyny nie. - powiedziałam.

- Żartujesz? - zdziwiła się.

- Nie. W liceum chłopcy naśmiewali się, że jestem dziewczyną, że jestem cienka w gałę. - przyznałam.

- Ojj, nie mów tak. Po prostu trafiłaś na bandę kretynów. Widzisz, że tu wszyscy nie zwracają uwagi na twoją płeć. Możesz nawet zapisać się na boks, a będą cię traktować normalnie. - powiedziała.

- Chyba masz rację. No ale już pozamiatane. Co by powiedzieli gdyby nagle zamiast Oskara zobaczyli Oksanę? - zwiesiłam głowę.

- Na pewno byliby zdziwieni, ale nie mieliby tobie tego za złe. - powiedziała.

- Umówmy się, że wiesz o tym tylko ty. - powiedziałam.

- Okej, jasne jak chcesz. - zgodziła się. Związałam włosy, założyłam full capa i obie ruszyłyśmy w stronę ośrodka.

 

* * *

 

Leżałam na łóżku, gapiąc się w sufit. Rozległo się pukanie do drzwi. Niechętnie podniosłam się i je otworzyłam.

- O siema. - powiedziałam. Na korytarzu stał Mario.

- Jest Marco? - zapytał.

- Nie - powiedziałam.

- A gdzie jest? - zapytał.

- Nie wiem, mówił coś o kinie - powiedziałam zgodnie z prawdą.

- Kinie? Żartujesz?! Przecież umówiliśmy się na kręgle - zdziwiłam się. Ciekawe z kim wybrał się do kina. Pokazałam ręką, żeby wszedł do środka. Zamknęłam drzwi. Mario usiadł na łóżku współlokatora.

- Wiesz, mówił, że idzie z tobą i jeszcze paroma kumplami - powiedziałam.

- Dziwnie się ostatnimi czasy zachowuje - prychnął Mario. - Masz ochotę iść do kręgielni ze mną? - uśmiechnął się nieziemsko.

- W sumie czemu nie. I tak nie mam nic do roboty. - zaśmiałam się.

 

* * *

 

Na kręgielni wszyscy znali Mario. Dziwnie było iść obok popularnego chłopaka. Nie ukrywam. Był popularny. Od roku grał w szkolnej drużynie i był coraz lepszy.

- Nie ma Marco? - złapał Mario za ramię jakiś dobrze zbudowany blondyn.

- Nie, dzisiaj jest Oskar - uśmiechnął się Mario. Przybiłam żółwika z chłopakiem.

- Siema stary, jestem Łukasz. - przedstawił się.

- Siema. - rzuciłam. Stanęliśmy przy naszym stanowisku, które było wielokrotnie rezerwowane przez moich kumpli. Nie sądziłam, że kręgle to taka świetna zabawa. Z początku tylko się przyglądałam, bo nigdy nie byłam na kręgielni, ale potem dołączyłam się do Mario. Najpierw gadaliśmy o lidze, drużynie, mistrzostwach. Potem przeszliśmy do tematu o dziewczynach.

- Podoba ci się jakaś? A może masz jakąś? - spytał.

- O tak, mieszka we Wrocławiu. - skłamałam.

- Czemu nic nie mówiłeś? - usiadł przy stoliku. Zrobiliśmy sobie przerwę. Napił się coli.

- Jakoś tak.. wolę o niej nie rozmawiać, trochę tęsknię. - wyrzuciłam.

- Ahaa spox - zaśmiał się. - Mogę chociaż wiedzieć jak ma na imię? - spytał.

- Jessica. - wymyśliłam na poczekaniu. Jessica to moja koleżanka z liceum. Bardzo za nią tęsknię. Ona studiuje we Wrocławiu.

- Ładne ma imię - powiedział.

- A ty kogoś kochasz? - zapytałam.

- Bardzo podoba mi się Maya. Jest nieziemsko ładna! - zamyślił się. Uśmiechnęłam się na ten widok. Dziewczyna ma piękne włosy, oczy, twarz i ma świetny styl! A do tego jej charakter. Wiedziałam, że mogę jej zaufać.

- No tak. Dziewczyna grająca w nogę - nie przestawałam się uśmiechać.

- Takie są najlepsze. Niby twarde bo na boisku trzeba być twardym, a jednak są wrażliwe - wyraził swoje zdanie, a ja znowu wiedziałam, że popełniłam błąd. Mam nadzieję, że ten rok szybko minie, a ja będę mogła się "wypisać" i przyjść jako Oksana. - Mam rację? - wyrwał mnie z zamyślenia.

- No pewnie - przyznałam mu rację.

- Co robi Jessica? - zapytał.

- Studiuje medycynę, a poza tym zajmuje się muzyką - powiedziałam. Jessica jest bardzo utalentowana i w liceum była w klasie biol-chem. Ja zdecydowanie wolałam humana. Mimo to miałyśmy dobry kontakt i widziałyśmy się na przerwach oraz na hiszpańskim.

- Musi być bardzo inteligentna - przyznał Mario. Miał zaskoczony wyraz twarzy. Nie dziwię się.

- No pewnie. Idę do kibla - powiedziałam i ruszyłam. Nie wiedziałam tylko do którego wejść. Damskiego czy męskiego? Pchnęłam drzwi z tabliczką z napisem "TOALETA DAMSKA". Na szczęście nikogo nie było. Ściągnęłam full capa i rozpuściłam włosy. Spojrzałam się w lustro. Nie wiem ile spędziłam tam czasu, ale chyba dość dużo, bo nagle otworzyły się drzwi. Stanęła w nich Maya, a za nią widziałam Mario...

- Przypudruję tylko nosek i zaraz wrócę. - powiedziała zestresowana Maya, ale nie podziałało. Mario wtargnął za nią do toalety. Spojrzałam w dół. No tak.. w ręce trzymałam czapkę.

- Kim ty do cholery jesteś?! - wrzasnął Mario.

- Zaraz ci wszystko wyjaśnię - powiedziałam. Stres mnie zżerał. Mayę chyba też.

- Nie musisz. Wiem o co ci chodziło. Chciałaś wykorzystać mojego kumpla! - był cały czerwony.

- Daj spokój! To nie tak kochanie! - próbowała go udobruchać Maya.

- Ty lepiej też nic nie mów - nieco się uspokoił. - Wiedziałaś o tym i nic mi nie powiedziałaś - powiedział.

- Zrozum. Ona jest moją przyjaciółką - starała się wytłumaczyć, ale nic z tego.

- Nie żyjesz! - chciał mnie uderzyć, ale w pomieszczeniu znalazły się dwie dziewczyny.

- POMOCY POMOCY! W toalecie jest gwałciciel! - wrzeszczały a po chwili w toalecie znalazł się ochroniarz. Już widzę jakie będę miała kłopoty.

- Nic się nie stało? - spytała rudowłosa dziewczyna.

- Nie nie. Wszystko w porządku - powiedziałam na odczepnego. Obie ruszyły do drugiego pomieszczenia, w którym znajdowały się kabiny. Maya spojrzała na mnie smutna. Musiałam źle wyglądać. - Co teraz? - zapytałam.

- Nie wiem. Wracajmy do akademika. Coś wymyślimy - powiedziała.

 

* * *

 

 

- Czy Mario jest twoim chłopakiem? - zapytałam.

- No... tak - pokiwała głową.

- Jezu! Tak bardzo cię przepraszam! Zepsułam wasze relacje! - zaczęłam płakać i smarkać w kolejną chusteczkę.

- Nie martw się tym. Ty jesteś ważniejsza - przytuliła mnie mocno. - A teraz chodź - uśmiechnęła się. - Nie możemy dopuścić do tego, żeby się wygadał - pociągnęła mnie za rękę.

 

* * *

 

- Czego chcecie? - spytał naburmuszony.

- Chcemy wyjaśnić ci całą sytuację - zaczęła Maya.

- Mario, słuchaj. Nie chciałam, żeby tak wyszło. Proszę wysłuchaj mnie - spojrzałam na niego błagalnym tonem.

- Dobra, wejdźcie - skinął głową. Posłusznie wkroczyłyśmy do pokoju. Widać, że był kumplem Marco. Wszędzie walały się ubrania. W pokoju był Mo. No tak. Mieli razem pokój. Spojrzał zdziwiony w moim kierunku.

- Okej. To ja was zostawię samych - powiedział i wyszedł z pokoju. Najprawdopodobniej do Kuby.

- Więc o co chodziło w tym całym spisku? - spytał Mario opierając się o parapet.

- To nie był żaden spisek. Maya dowiedziała się o tym wczoraj - powiedziałam. - Zapisałam się do tej szkoły jako Oskar ze względu na to, że w liceum uważali mnie za idiotkę, kompletne beztalencie. Wszyscy uważali, że dziewczyna nie potrafi grać w nogę - opowiedziałam mu całą historię. Mario uspokoił się.

- Dobra. Nie powiem nic nikomu. Rozumiem Cię. Ale wiedz, że ciężko mi będzie okłamywać kumpli. I nie obiecuję, że im w jakimś czasie nie powiem - wzruszył ramionami. - To jak masz na imię? - spytał.

- Oksana - wyszeptałam i głośno przełknęłam ślinę. Pokiwał głową.

- Możecie już sobie iść? - spytał.

- Jasne - powiedziałam i podniosłam się z łóżka idąc w stronę drzwi. Maya ruszyła za mną.

 

* * *

 

Pchnęłam drzwi stołówki. Nie miałam ochoty na jedzenie, ale mimo to zjawiłam się tam. Zobaczyłam niedaleko siebie Mayę i Mario.

- Mario. Co z nami będzie? - spytała Maya.

- Nie wiem. Myślałem, że mogę ci zaufać - powiedział.

- Bo możesz! Nie zrozum mnie źle, ale polubiłam Oksanę i musiałam zachować jej tajemnicę - powiedziała zrozpaczona.

- Dobrze. Jestem w stanie to zrozumieć. Przemyślę to, okej? - poklepał ją po ramieniu i odszedł do pustego stołu. Najwidoczniej chłopcy jeszcze się nie zjawili. Podbiegłam do May'i.

- Jest mi z tym źle, że nie jesteście razem - powiedziałam.

- Oksana, daj spokój. Będzie dobrze. Trzeba patrzeć na wszystko z optymizmem - próbowała mnie uspokoić, ale nie udało jej się. Ruszyła w stronę stolika, przy którym siedziała Nika. Ja usiadłam przy moim stoliku koło Mario.

- Mario. Błagam cię. Mi nie musisz tego wybaczać, ale wybacz May'i. Ona cię kocha - powiedziałam.

- Oksana. Wiem. Ale muszę to przemyśleć - powiedział. Rozumiałam go. Niby wydawałoby się, że jest tylko podrywaczem, ale do May'i chował prawdziwe uczucie. - Nie chowam już do ciebie urazy. Ale jest mi ciężko okłamywać kumpli - dodał. To też rozumiałam. Nie umiałabym oszukać May'i ani Jessicy.

- Dzięki - lekko się uśmiechnęłam. Po chwili zjawili się Mo i Kuba. Obaj patrzyli zdziwieni na Mario. Jeszcze nie podejrzewali, że tą dziewczyną z pokoju ich kumpla byłam ja.


__________________________________________________
I jest rozdział 3 :) Na razie o wszystkim wiedzą tylko Maya i Mario.
A tak btw, co robił Marco w tym czasie? Jak myślicie? 3:)
Liczę na szczere komentarze, do nexta :*