ROZDZIAŁ 2 "Głupstwo jest wielkie jak morze, wszystko w sobie pomieści"

Otworzyłam oczy. Promienie słońca oświetlały cały pokój. Marco jeszcze spał. Wyglądał tak słodko. Chwyciłam za ubrania i pobiegłam na paluszkach do łazienki. Odświeżyłam się, ubrałam. Wyszłam z łazienki zamierzając udać się na stołówkę na śniadanie. Nieźle burczało mi w brzuchu. Już otwierałam drzwi gdy nagle usłyszałam za plecami.

- Stary! Usiądź obok chłopaków w żółtoczarnych koszulkach! - krzyknął Reus.

- Spoko! - odkrzyknęłam i wyszłam. Zeszłam po schodach na dół i wyszłam z budynku. Było troszkę chłodno. Ruszyłam alejką w stronę stołówki. Pchnęłam drzwi. Jak na taką porę stołówka pękała w szwach. Przebijałam się między ludźmi usiłującymi znaleźć wolne siedzenia albo stojącymi w kolejce po jedzenie. Wypatrywałam w tłumie żółtoczarnych koszulek. Jest! Przy stole siedziało trzech chłopaków. Dobrze zbudowany, wysoki blondyn ze szczerym uśmiechem. Drugi z ciemnymi, postawionymi włosami, o słodkiej twarzy i uśmiechu gadał o czymś najęcie. Trzeci siedział ze słuchawkami w uszach i czytał gazetę Borussii Dortmund. Był wysoki, zamyślony. Miał mądre oczy. Podeszłam pewnie do stolika.

- Siema! - rzuciłam. Blondyn odwrócił wzrok od rozmówcy, tamten przestał nawijać, a trzeci podniósł głowę znad gazety i wyjął jedną słuchawkę z uszu.

- Cześć? - zdziwił się ten o słodkiej twarzy.

- Jestem Oskar, współlokator Marco - powiedziałam.

- Aaaa to ty – zaśmiał się chłopak z gazetą i podał mi swoją dłoń. - Jestem Moritz – uścisnął mocno moją rękę. Ała..

- Jestem Mario. - powiedział gadatliwy kolega Marco.

- A ja jestem Kuba. - uśmiechnął się nieśmiało blondyn. Zajęłam miejsce obok Kuby. Mario kontynuował. Nawijał o nadchodzącym nowym sezonie i o pucharze, który muszą zdobyć ze szkolną drużyną. Nagle odwrócił wzrok na drzwi wejściowe do stołówki i ucichł. Kuba i Moritz również tam spojrzeli. Zaciekawiona się odwróciłam. Do stołówki wkroczyły dwie dziewczyny. Pierwsza o długich, brązowych lekko falowanych włosach, w długim ciepłym sweterku i ślicznych oczach. Druga miała długie, cieniowane, brązowe włosy, na głowie czerwonego full capa i czerwoną bejsbolówkę. Miała śliczne zielone oczy i długie rzęsy. Obie ruszyły w stronę stolika, w którym zwolniły się miejsca.

- Ale laski. - uśmiechnął się Mario. Nagle przybiegł Marco.

- Widzieliście je? - zapytał.

- Trudno było nie zauważyć. - odpowiedział Mario.

- Mamy nowe uczennice na Uniwersytecie. - zaśmiał się Marco. - Prawdopodobnie ta jedna będzie grała w nogę, a druga w kosza. - dodał. Nogę? Serio? Ci chłopcy tolerowali dziewczyny grające w nogę! A nawet je ubóstwiali!

- Podobają ci się? - zwrócił się do mnie Mario.

- Yy, ee.. no jasne. - powiedziałam.

- Co z tobą? - zdziwił się Marco.

- Jestem głodny. - odpowiedziałam i ruszyłam w stronę długiej kolejki.

* * *

Szłam w stronę boiska. Było ciemno. Alejkę oświetlały piękne, weneckie latarnie. Skąd oni je tu wytrzasnęli?! W rękach trzymałam piłkę. Zamierzałam trochę pokopać. Jutro mam pierwszą lekcję. Otworzyłam furtkę i weszłam na boisko. Tu też działało oświetlenie. Na szczęście. Chciałam rozwiązać włosy, ale zobaczyłam w oddali jakiegoś człowieka. Zbliżałam się do niego.

- Siema Oskar! - krzyknął Moritz.

- Siema! - uśmiechnęłam się. To był Mo. Nie było szans na rozwiązanie włosów i bycie sobą.

- Co tu robisz? - spytał.

- Chciałem trochę pokopać. - powiedziałam nieśmiało. - A ty? - zapytałam.

- Uwielbiam spędzać na boisku każdy wieczór. - uśmiechnął się. - Pogramy? - spytał.

- Jasne. - uśmiechnęłam się. Mo zajął miejsce na bramce. Uff, co za szczęście. Pewnie nieźle bym od niego oberwała. Ustawiłam się przy piłce i zaczęłam strzelać wolne.

  * * *

- To do zobaczenia jutro na śniadaniu! - zaśmiał się Moritz. - Fajnie się kopało. - dodał.

- No jasne, nara! - krzyknęłam i ruszyłam w stronę swojego pokoju. Marco spał. 

____________________________________

I jest kolejny rozdział :) Liczę na motywujące komentarze do dalszego pisania :)