Rozdział 5 "Czas goi wszelkie rany. Czas zawsze prawdę ujawni. Najlepszym nauczycielem jest czas."

Poczułam lekkie szturchanie. Otworzyłam oczy. Nade mną pochylał się Marco. Gwałtownie się podniosłam.
- Spokojnie. Mario na imprezie wytłumaczył mi wszystko. Sorry za wczoraj bracie - powiedział. Milczałam. - Gdzie się podziewałeś stary? - spytał. Nie ogarniałam o co chodzi. Spoglądałam na niego zdziwiona. - No. Wczoraj była impreza. Nie było cię na niej - zniecierpliwił się.
- Ach to! - w końcu zakapowałam. - Tak szczerze.. to nie pamiętam - wzruszyłam ramionami.
- Nie ważne! Poznałem piękną dziewczynę - powiedział. Uśmiechnęłam się.
- Gadaj - powiedziałam.
- To chyba o niej gadał Moritz wczoraj na stołówce. Rzeczywiście była nieziemsko piękna! - relacjonował. Nie mogę uwierzyć, że tak bardzo podobałam się Marco. Szkoda, że nie mogłam być sobą. Chociaż wczoraj Maya twierdziła, że lepiej się przyznać.
- To super - wystawiłam rękę by przybić żółwika.
- A! Mam twojego full capa. Zgubiłeś jak uciekłeś z pokoju. Właściwie czemu to zrobiłeś? - podał mi czapkę.
- Stary! Dziwisz się? Miałeś ochotę mnie zabić - zaśmiałam się i wstałam z łóżka.

* * * 

- Oksana. Muszę ci coś powiedzieć. Wczoraj wszystko opowiedziałam Nice. Możesz jej zaufać. Nie gniewaj się - szepnęła Maya. Nika spoglądała na mnie niepewnie. 

- Okej, nic się nie stało - uśmiechnęłam się. Nika odwzajemniła się tym samym.

- Mario powiedział mi, że Marco coś przez chwilę podejrzewał. Wczoraj na imprezie widział twoje siniaki i od razu pomyślał o Oskarze - powiedziała Maya. 

- O kurde - przestraszyłam się nie na żarty. 

- Spokojnie. Mario powiedział, że to niemożliwe - uspokoiła mnie. - Jednak powinnaś się przyznać. Wiesz, że Kuba i Moritz bardzo cię polubili - dodała. Spoglądałam na podłogę. Maya miała rację. 

- Masz rację. Wkrótce im powiem - powiedziałam, machnęłam jeszcze głową na pożegnanie i poszłam do mojego stołu. Moritz gadał jak najęty o fajnej koleżance May'i, a Marco się wkurzał. Potem zmienił temat na Nikę. 

- W ogóle! Tańczyłem z Niką! - krzyknął. 

- Z tą koszykarką? - spytał Kuba, który cały wieczór poświęcił Agacie. 

- Tak - uśmiechnął się na to wspomnienie. 

- I jak bracie? Spodobała ci się? - zaśmiałam się. 

- Bardzo! Jest taka sympatyczna - powiedział rozpromieniony. 

- Chodzicie ze sobą? - spytał Mario. 

- Jeszcze nie. Ale mam nadzieję, że to przede mną - zaśmiał się. 

* * * 

- Maya! Maya! - krzyczałam. Wpadłam do jej pokoju bez pukania. Niestety jej tam nie zastałam. 

- Maya jest na randce z Mario - powiedziała lekko osłupiała Nika. 

- Przepraszam, że ci tak wparowałam do pokoju - powiedziałam skruszona. 

- Ależ nic się nie stało - zaśmiała się Nika. - Mogę ci w czymś pomóc? - spytała. Stałam i chwilę się zastanawiałam. 

- Chciałabyś mnie wysłuchać? - spytałam. 

- Czemu nie - wzruszyła ramionami Nika i pokazała miejsce obok siebie na łóżku. Usiadłam. 

- Bo.. wyszło tak.. że po tej imprezie.. zakochałam się w Marco - wydusiłam z siebie. Spojrzała na mnie z rozdziawioną miną. - Wiem.. głupia jestem - pokręciłam głową. 

- Nie coś ty! Trochę mnie zamurowało. Co ty chcesz z tym zrobić? Nie zapominaj, że jesteś Oskarem - spytała.

- Wiem - powiedziałam. - I właśnie nie wiem co z tym zrobić - zwiesiłam głowę. 

- Może powinnaś się rzeczywiście w końcu przyznać? - zaproponowała. 

- Chciałabym, ale czuję, że jeszcze nie czas - stwierdziłam. 

- Przykro mi, ale nie wiem jak ci pomóc - powiedziała smutna. 

- Postaram się o tym nie myśleć - powiedziałam. - Jak tańczyło się z Mo? - zmieniłam temat. 

- Bombowo - uśmiechnęła się.

- Będziecie razem? - spytałam.

- Nie sądzę. Moritz raczej do mnie nic nie czuje. - odwróciła wzrok. 

- No nie wiem. Na stołówce zapowiadało się na co innego - zaśmiałam się. 

- Mówił o mnie? - znowu na mnie spojrzała. 

- No - zaśmiałam się. - Nawet nie wiesz jak bardzo jest tobą oczarowany - uśmiechnęłam się. Nika była bardzo rozpromieniona. Rozmawiałyśmy jeszcze z dwie godziny i później wróciłam do pokoju. 

* * * 

Weszłam do pokoju. Marco grał na konsoli. Nie miał na sobie koszulki. Jezu... Czemu on mi to robił?! 

- Co robisz? - spytałam. 

- Gram w GTA - rzucił na odczepnego. Nie wiem co mnie opętało, ale podeszłam do niego od tyłu i go objęłam. Natychmiast rzucił padem i spojrzał się na mnie zdziwiony. Cofnęłam ręce. 

- Co ty do jasnej cholery wyprawiasz?! - wrzasnął. 

- Sorry. To nie tak jak myślisz - powiedziałam. Gorączkowo myślałam czy się przyznać. 

- No nie wiem. Dziwnie to wyglądało. Posłuchaj.. Nie chcę cię urazić, ale nie jestem homo - powiedział i natychmiastowo wyszedł z pokoju. Świetnie. Wyszłam za nim, ale nie mogłam go znaleźć.Minęła godzina. Poszłam do stołówki na kolację. Wierzyłam, że znajdę tam Marco i będę mogła z nim porozmawiać. Ale jego nie było. Przy stole siedział tylko Mario i przeglądał szkolną gazetę. Usiadłam obok niego. Ten zaczął się śmiać. 

- Co? - spytałam. 

- Oskarze. Nie wiedziałem, że jesteś gejem - śmiał się dalej. 

- HA HA. Bardzo śmieszne - rzuciłam. 

- A tak na poważnie Oksano, jesteś bi? - spytał dalej rechocząc. 

- Oj zamknij się! - krzyknęłam. - Gdzie Marco? - spytałam.

- Wystraszył się ciebie. Powiedział, żebym przyniósł mu kolację - dalej się chichrał. 

- Wielkie dzięki, że mnie wspierasz - burknęłam. Do stołu podeszli Kuba i Mo. Mario uciął temat. Zaczęliśmy gadać o drużynie. 

* * * 

- Oskar? Mam do ciebie pytanie - zaczął niepewnie Mo. Dzisiaj ja miałam być na bramce. 

- No wal stary - powiedziałam. 

- Czy ty na prawdę jesteś homo? - spytał. To pytanie mnie całkowicie zbiło.

- WTF? Kto ci to powiedział? - spytałam. 

- Marco - powiedział Mo. 

- Że co?! Skądże! Jestem hetero - powiedziałam. 

- Ja już nic z tego nie rozumiem - powiedział Moritz. 

- Nie martw się. Ja też - wzruszyłam ramionami. - To co? Gramy? - spytałam, a Mo skinął głową. Kopnął w piłkę. Nie mogę uwierzyć. Obroniłam i nawet aż tak nie bolało. Byłam z siebie dumna. 

* * * 

- Mario! Co ja mam zrobić? - spytałam. Wzruszył ramionami. 

- Nie pomogę ci w tym. Udawaj bi. Będzie śmiesznie - znowu zaczął się nabijać. 

- Wielkie dzięki. Mógłbyś chociaż mnie wspierać - powiedziałam. 

- Przepraszam - udawał skruchę.

- Jestem tym wszystkim zmęczona. Idę do pokoju - powiedziałam i wyszłam. Weszłam do pokoju, a tam zobaczyłam pobitego Marco. No nie. Znowu?! 

- Kto Cię tak urządził? - zapytałam. - Znowu mi nie powiesz? - spytałam po dłuższej chwili. 

- To nie powinno cię obchodzić - rzucił. 

- No raczej powinno. Jesteśmy kumplami - powiedziałam pewnie. 

- Nie zrozum mnie źle, ale na prawdę nie chcę z tobą być - ostrzegł. 

- Rozumiem. Nie jestem homo - pokręciłam głową. 

- To co w takim razie wydarzyło się popołudniu? - spytał zbity z tropu. 

- Nie wiem o czym mówisz - udawałam, że nie mam bladego pojęcia o tym co wcześniej zaszło. 

- Jesteś bi? - spytał. 

- NIE! - wydarłam się wściekła. Jeśli tak ma teraz wyglądać moje życie, to ja dziękuję. Wyjęłam z apteczki wodę utlenioną i waciki i podeszłam do Marco. Zaczęłam mu obmywać rany. 

- Yyy Oskar. Nie żeby coś, ale ja chętnie sam to zrobię - powiedział przestraszony Reus. 

- Zamknij się. Zrobię to lepiej - powiedziałam. 

- Dlaczego się tak zachowujesz? Czy ty aby na pewno jesteś hetero? - dalej w to wnikał. 

- Ehh.. - westchnęłam. Już postanowiłam. Przyznam się. Ściągnęłam full capa z głowy i rozwiązałam włosy. 

________________________________________________________

Rozdział 5 trochę krótki! Nie mam niestety dzisiaj weny, mam nadzieję, że wróci do mnie za tydzień :) Mam nadzieję, że z każdym postem będę miała więcej czytelników, którzy zostaną ze mną do końca tego opowiadania. 3MAJCIE się! Do nexta! :*